مشاهده فهرست مطالب این کتاب
دیوانه- خدا
- دوست من
- مترسک
- خوابگردها
- سگ عاقل
- دو عابد
- از داد و ستد
- هفت خود
- جنگ
- روباه
- پادشاه عاقل
- طمع
- لذت تازه
- زبان دیگر
- انار
- دو قفس
- سه مورچه
- گورکن
- روی پله های معبد
- شهر مقدس
- ملکه خیر و ملکه شر
- شکست
- شب و دیوانه
- صورتها
- دریایی بزرگتر
- مصلوب
- ستاره شناس
- اشتیاق بزرگ
- برگ علفی گفت
- چشم
- دو مرد عالم
- وقتی اندوهم به دنیا آمد
- و وقتی شادی ام متولد شد
- جهان کامل
من دیوانه نیستم
- ای کاش دیوانه بودم
- آخرین بازمانده جنگ
- آرزو
- سفارشی به حاکم مهربان
- سلطان جنگل
- دو مرد
- شبنم و قمری
- زاهد و عالم
- پیشوا
- نابینا
- خورشید
- دیوانه و قاضی
- تمساح و پیشوا
- واپسین روزها
- روزی که فهمیدم، من دیوانه ام
- به
- روباه و الاغ
- حقیقت
- در خرابه های یک شهر باستانی
- روی پله معبد
- انسان و حیوان
- دست نوشته
- گناهکار
- تولد
- تمدن
- بوقلمون
- هفت قانون
- رنج حسین
- سنگ تراش
- گوسفندان
- شطرنج
- دیوانه و فیلسوف
- وقتی زندگی در من متولد شد
- در جهان
این کتاب دارای دو بخش است. قسمت اول دیوانه نوشته جبران خلیل جبران و قسمت دوم من دیوانه نیستم نوشته محسن نیک بخت.
ترجمه آثار جبران که دارای اندیشه های متعالی و زبانی فخیم است، آنچنان تاثیری در مترجم (محسن نیک بخت) گذاشت که ذهن و زبان نیک بخت کاملا در قالبهای ذهنی و زبانی جبران نشست و این تاثیرپذیری تا آنجا اوج گرفت که وقتی او برای مدت کوتاهی قلم ترجمه را برکناری نهاد و به تالیف و نگارش پرداخت، در جایگاه اندیشگی جبران نشست و اکنون وقتی می نویسد، هر آنکه با جبران و شیوه نگارش او آشناست، درمی ماند که آیا این جبران است پس از دیرینه سالی برخاسته و یا اثری از وی به جا مانده که پیش از این بازشناخته نشده بود.
در این کتاب از دیوانه می خوانید، دیوانه ای که به جبر زمان و با تمام دیوانگی اش به دیوانه نبودن خود اصرار می ورزد.
حال آنکه می داند چشمان تیزبینش، دریچه ایست رو به انتهایی که کسانی چون او، به بشریت و افکار و اعمال پوچش می خندند.
بشری که اندیشه خود را با بی خردی به هم دوخته و با افتخار، به گناهان خود مباهات می کند. غافل از اینکه دیوانگانی در طول تاریخ به آنها و اعمالشان می خندیده اند... خنده ای نه از روی مصلحت اندیشی و خوش آمد، که به اندیشه ای اندیشمندانه.
کتاب من دیوانه نیستم اقتفایی است بر دیوانه جبران با همان سبک و سیاق و همان اندیشه های والا و با همان نفاست و همان فخامت زبانی.
قسمتی از متن کتاب:
...
نمی دانم چرا هر چه را دوست تر دارم، بیشتر دشمن من است.
فرزندم را به اشک حسرت و خون دل پرورش دادم، اما او، پس از هزار سال، مرا در حسرت دیدار خود کشت. ولی با خود گفتم هزار سال بعد در خاکی بارور طلوع خواهم کرد.
برادرم را تیراندازی آموختم و از شیره وجودم خوراکش دادم. اما او پس از هزار سال مرا طعمه تیر قدرت خود قرار داد. ولی با خود گفتم هزار سال بعد در سنگ نوشته های انسانیت خوانده خواهم شد.
زمین خشکم را به خیش وجودم شخم زدم، بذر دوستی بر آن پاشیدم و به انتظار روییدن، شب را به صبح دوختم، اما پس از هزار سال، ریشه ها و شاخه های بغضش گلویم را فشرد. ولی با خود گفتم هزار سال بعد در بهشتی جاودان جای خواهم گرفت.
...
